Kinderen krijgen vandaag de dag nogal snel een stempel opgeplakt. Dit kan voor ouders en scholen een hulpmiddel zijn om de juiste zorg te kunnen verlenen maar de vraag die dan bij mij opduikt is: wat betekent zo’n stempel nou eigenlijk voor het kind in kwestie?

De redenen die je kunt noemen zijn erg divers; het kan een houvast zijn voor de leerkracht die niet weet hoe zij met het gedrag om moet gaan. Het kan voor ouders een soort: O ja, nou snap ik waar dat gedrag vandaan komt, fijn! Of het brengt misschien wel wat extra geld op voor de begeleiding binnen de school of voor de ouders. Maar wat heeft het kind er voor voordelen bij als hij gediagnostiseerd wordt?

Nu is het het geval dat de aantallen kinderen met ADHD de afgelopen jaren meer dan verdrievoudigd is. Dus er zijn in de laatste jaren ‘ineens’ drie keer zoveel kinderen met deze gedragsstoornis dan voorheen.

Laat het duidelijk zijn dat de stoornis ADHD absoluut wel bestaat, maar is het niet vreemd dat er ineens zoveel meer ADHD’ers zijn?

Wordt er bij het stempelen van de kinderen ook nagedacht over wat het stempel met de kinderen doet? In de meeste gevallen zijn het de jongens die met ADHD worden gediagnostiseerd, vreemd? Natuurlijk niet! Jongens worden geacht om de hele dag in de schoolbankjes, op hun stoel naar veel te lange instructies van hun juf of meester te luisteren.

Jongens leren door ‘trial en error’ en niet door naar saaie instructies te luisteren waarbij ze ook nog eens muisstil op hun krent moeten zitten. Laat de jongens dingen zelf ontekken. Het is toch niet voor niets dat wanneer een man met een nieuwe tv thuis komt hij meteen begint met aansluiten, terwijl zijn vrouw vaak eerst de hele handleiding doorspit? Er is gewoon een wezenlijk verschil tussen jongens en meisjes en een van deze verschillen is dat jongens een behoorlijk kortere spanningsboog hebben dan meisjes.

Misschien wordt het tijd dat er bij deze jongens eens wordt gekeken of ze ook doorligplekken op hun zitvlak hebben i.p.v. dat er een stempel op hun voorhoofd wordt gezet die er nooit meer afgaat. Nooit meer inderdaad, deze stempel houden ze hun hele leven, in ieder dossier wordt dit doorgegeven; tot de dood ons scheidt.

Altijd wordt er teruggekeken naar het moment dat de diagnose gesteld is, dit is het eikpunt in het leven van deze mensen. Op dit moment zijn ze hun medicatie gaan slikken en zijn alle vooroordelen over hun waarheid. Ze zullen altijd gaan voldoen aan het vooroordeel dat ze onrustig, hyperactief, snel boos, structuurloos of wat dan ook zijn en is de medicatie dan het middel wat dit nog enigszins in toom kan houden?

Ik denk dat er zeker kinderen zijn die gebaat zijn bij medicatie maar ik heb ook de stellige overtuiging dat de farmaceutische bedrijven een flinke vinger in de pap hebben om hun pilletjes te slijten aan kinderen die dit niet nodig hebben. Als wij kritisch blijven kijken naar wat wij onze kinderen gunnen dan weet ik zeker dat er een stuk minder pilletjes verstrekt worden dan dat er nu wordt gedaan.

Ouders zijn verantwoordelijk voor wat ze hun kinderen toedienen, dus laat je goed informeren over wat je je kind geeft. Probeer eerst zelf eens wat het met je doet en denk dan nog eens heel hard na of je dat je kind ook toewenst. Het is niet voor niets dat Ritallin momenteel een van de meest populaire ‘party-drugs’ is.

Leave a Reply